Papatya Şiiri - Hakkı Demir

Bir papatya gibisin,
Baharı görünce açan
Kış gelince kaçansın
Çiçek açıp yaprak dökensin
Ağaç olup gölgeni esirgeyensin
Nefes olup ciğer yakansın
Ey vefasız yar gönülde yer edinip
Kapanmaz yaralar açansın
Bekle diyorsun bana
Ölüm yakınken insana
Nasıl sabreder gönül senin yokluğuna
Kışın soğuğunda yoksun
Uğramadığın yollar tutmuş da yosun
Bana karşı neden bu kadar duruksun
Sadece baharda mı göreceğim seni ,
Mevsimler gösterecek mi ,
Bana baharın gelişini ,
Bir sabah üzerime düşecek mi
Güneşin sen dolu ışıkları