Papatya Şiiri - Sadık Şahin 3

Bu açıklamayı okumadan şiirin size neleri düşündürdüğünü ve ne hissettirdiğini benimle paylaşırsanız mesut edersiniz :) Aslına bakarsak bir papatya ile empati yapmak istedim.Sarı ve beyazın yeşiller içindeki dans edişi rüzgar eşliğinde sarı sarı polenlerinin ve güzelim beyaz yapraklarının ahenkli sallanışını anlatmaktayken bir yandan kopan giden yapraklarına sahip çıkamamasının beceriksizliğinden söz ettim.Mecazi bir anlamda düşünmeniz de önemli elbette...Hiçbir yaprağı kalmamış tüm güzellikleri yolunmuş koparılmış ve sarı polenleriyle baş başa bırakılmış papatya.Sürekli sallanmasıyla toprağa ulaşmaya çalışıyormuş gibi göründüğünden uzanıp da yetişememsinden söz ettim fakat onları ezerek bütünleştirebiliyoruz toprak ile.Bir insanın sevdiceği onun diğer yarısıdır fikrimce.O yüzden sevdiceğinin sevip sevmediğinden şüphe eden birisi yapraklarımı kopararak anlayacak sevilip sevilmediğini,onun güvendiği son şeyim ben.Ama bilmiyor ki benim de son şeyim sarıldığım yapraklarımdı.Sevmiyor sevmiyor diyerek kopardığı yapraklarımdan son kalanı ile kendini daha çok üzmesi veya umutlanması önemli onun için.Kökünden kopan bir papatyayı düşünen kimsecikler mevcut değil.Edebiyatla kalın efendim...