Bir gün susar dudakların, sözün kalmaz ardında,
Ne servetin hüküm sürer ne şöhretin yarınında.
İnsan dediğin belli olur karanlığın koynunda,
Kimin ışık taşıdığı, kimin söndüğü zamanla.
Dünya bir sahne kurmuş, herkes rolünü oynar,
Kimi alkışa kul olur, kimi vicdanıyla sınar.
Taht dediğin bir gölgedir, güneş batınca solar,
Asıl insan, eğilmeden kendi özünde yaşar.
Ne makamın kefen olur ne unvanın mezarına,
Ne yalanın merhem olur hakikatin yarasına.
Bir ömür sığdırdığın o koca dünya malına,
Bir avuç toprak yeter son yolculuk anına.
Sor kendine, hangi iz kalacak senden geriye?
Bir gönülde dua mısın, yoksa yük müsün birine?
Adaletin terazisi kurulacak bir gün yine,
İnsan kendi hakikatinden kaçamaz hiçbir yere.
Kayıt Tarihi : 5.11.2026 22:29:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!