Özüne Dön Şiiri - Güven Tekin

​

​Yükledim binlerce hayali göğe,
Boş çıktı sonunda, kalmadı öğe.
Kimseye fazla da değmezmiş güman,
Bir varmış bir yokmuş, hepsi bir duman.

​Sandım ki sevgiyle akar pınarım,
Oysa kuru çöldür, yanar canlarım.
Vazgeçtim beklemek boşuna her şey,
Kayboldu gözümde dünyadaki mey.

​Dost dedik bağlandık, sırtımızda yar,
Meğerse her sözler yalanmış rüzgar.
İnsanlar fanidir, gelir ve geçer,
Herkes bu dünyada ektiğin biçer.

​Her şeyi sildim de unuttum dünü,
Gerçek sadece bu, yaşa her günü.
Ümidi kestim de kendime döndüm,
Gördüğüm rüyadan uyandım, söndüm.

​Huzuru bulduğum o yer neresi?
Kendi içimdeymiş kalbin sesi.
Dünyanın derdi çok, yükleme mana,
Gönül kapısını aç kendi cana.

​Boşluğa düşmeden durmak bir hüner,
Her gelen sonunda bir gün de söner.
Anladım en sonunda, acı olsa da,
Tek başıma yolcuyum bu boş dünyada.

​Yalanlar içinde kayboldu yollar,
Sırtımı dayasam kırıldı kollar.
Her bir gül açar da solup gidermiş,
İnsanın ömrü de bir gün bitermiş.

​İçimdeki ses bu, derin ve dürüst,
Dışarıya bakmak, hep boşa kabus.
Kendi başıma ayakta durmalıyım,
Doğruyu başkasına değil, kendime sormalıyım.

​Sevgiyi başkasında arama boşa,
Kendi içindeki kıvılcımla yaşa.
Unutma her anı, her saniye tek,
Seninle başlar, seninle biter tek.

​Son sözüm şudur ki, kendine güven,
Yalnızca kendinsin, sonsuza giden.
Bu yolda her şeyi geride bırak,
Candan ve yürekten, özüne bak.