Nasıl ıssız bu yerler,nasıl kimsesiz bu yurt
Sensiz günü geceden edemiyorum ayırt
Yokluğunla rûhumda oluşan boşluk derin
Karanlık denizinde yüzüyorum kederin
Benliğim dibi olmaz uçuruma düşüyor
Bedenim buzda yanıp,kızgın çölde üşüyor
Acâyip bir haldeyim,huzursuz ve müştekî
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta