Özlemin Sesi Şiiri - Hiç Oldu Hayaller

Sen yokken öğrendim,
özlemin de bir sesi olduğunu.
Öyle sessizce konuşuyormuş ki insanın içinde,
kimse duymuyor sanıyorsun…
ama sen, her gece biraz daha iyi anlıyorsun.
Sen yokken öğrendim,
bir insanın yokluğunun
odanın en kalabalık köşesi olabileceğini.
Her şey yerli yerindeyken
bir şeyin eksik kalmasını…
Ve o eksikliğin adını
kimseye söyleyememeyi.
Bazen bir şiirin mısrasında
ansızın sana rastlıyorum.
Bir cümle düşüyor önüme,
sanki sen söylemişsin gibi.
Sonra susuyorum.
Çünkü bazı kelimeler
insanı sevdiğinden daha çok yaralıyor.
Sen yokken öğrendim,
özlemek sadece beklemek değilmiş.
Birinin gelmeyeceğini bile bile
kapıya bakmakmış bazen.
Telefonun çalmayacağını bilip
ekrana yeniden bakmak,
“belki” kelimesini
kalbinin son umudu gibi saklamakmış.
Geceler daha uzunmuş sen yokken.
Saatler ilerlemiyor,
duvarlar susmuyor,
insan kendi düşüncelerinden kaçamıyormuş.
Ve en kötüsü…
Uyuduğunda bile
özlediğin insanı düşünmekten
dinlenemiyormuş kalbin.
Sen yokken öğrendim,
bir gülüşün insanın içinde
yıllarca yankılanabileceğini.
Bir bakışın,
bir ömrün en güzel anısı olabileceğini.
Ve bazı vedaların
kapıdan çıkıp gitmekle bitmediğini…
Sen gittin,
ama bende kalanların gitmedi.
Sesin kaldı mesela,
gülüşün kaldı,
birlikte sustuğumuz o anlar kaldı.
Bir de sana söyleyemediğim
sayısız cümle…
Hepsini içimde büyüttüm.
Kimse görmedi.
Kimse bilmedi.
Ben her gün biraz daha sustum,
içimde senin adını
biraz daha yüksek söyledim.
Bazen “geçti” diyorum kendime.
Sonra bir koku,
bir sokak,
bir şarkı,
bir akşamüstü
bütün yalanlarımı yüzüme vuruyor.
Geçmemiş…
Sadece alışmışım
yokluğunun ağırlığını taşımaya.
Sen yokken öğrendim,
özlemin insanı yaşlandırdığını.
Takvimlerden değil,
beklemekten eskidiğini insan.
Gözlerinin değil belki,
umutlarının yorulduğunu.
Ve öğrendim ki
bazı insanlar hayatından çıkar,
ama kalbinden çıkamaz.
Sen de öyle kaldın bende.
Ne tamamen yanımda,
ne tamamen uzağımda…
Bir yarım kalmış cümle gibi,
sonu hiç gelmeyen bir hikâye gibi,
gecenin en sessiz yerinde
ansızın duyulan
o tanıdık ses gibi…
Sen yokken öğrendim,
özlemin de bir sesi olduğunu.
Ve benim içimdeki o ses,
her gece aynı şeyi söylüyor:
“Keşke gitmeseydi…”