Özlemin Müphem Tarafı Şiiri - Yorumlar

Antoloji.com mobil uygulaması Şiirler, şairler, mesajlarınız ve gruplarınız telefonunuzda. iPhone ve Android için ücretsiz. Uygulamayı İndirİndir
Ekrem Olgun
26

ŞİİR


2

TAKİPÇİ

ÖZLEMİN MÜPHEM TARAFI Özlemek... Bir insanın yokluğuna alışamamak mıdır, Yoksa varlığına yetişememiş Bir ömrün gecikmiş itirafı mı? Bilmiyorum. Bildiğim tek şey, Bazı insanlar gittikleri yerde kalmaz; İnsanın içinde, Hiç kapanmayan bir paranteze dönüşür. Ve sen, Hayatına devam ettiğini sanırken Her cümlenin sonunda O eksik işarete rastlarsın. Ne garip bir müphemlik bu... Bir insanın sesini unutursun, Ama o sesin içinde Nasıl huzur bulduğunu unutamazsın. Yüzünün çizgileri silinir hafızandan, Gülüşünün sebebi kalır. Bir gün fark edersin ki Artık onu değil, Onun yanında olduğun insanı arıyorsundur. Çünkü özlem, Her zaman gidene duyulmaz. Bazen bir çocukluğun kapısında bekler, Bazen annenin artık duyamadığın sesinde, Bazen babanın boş kalan sandalyesinde, Bazen de hiç yaşanmamış Bir ihtimalin yasını tutar. İnsan, sahip olduklarını kaybeder sanır. Oysa bazı yokluklar vardır, Hiç sahip olunmamış şeylerden doğar. Bir şehri özlersin mesela, Hiç gitmediğin. Bir sabahı, hiç uyanmadığın. Bir hayatı, yalnızca hayalini kurduğun. Ve anlarsın; Özlem, hafızanın değil, İnsanın mümkün olamamış Bütün hayatlarının da mirasıdır. Şimdi kimseye Seni özlüyorum demiyorum. Çünkü bu iki kelime İçimdeki eksikliğin Ancak gölgesini taşıyor. Ben bazen bir kokunun içinde Yıllar öncesine düşüyorum. Bazen bir şarkının ortasında Henüz yaşamadığım bir vedayı hatırlıyorum. Ve her defasında Zamanın ne kadar tuhaf Bir cellat olduğunu düşünüyorum; Öldürdüğü hiçbir anı Tam anlamıyla gömemiyor. Belki de bu yüzden Özlem hiç bitmiyor. Çünkü insan, Kaybettiği birine yeniden kavuşabilir, Ama onunla yaşadığı zamana Bir daha asla dönemez. Ve ben şimdi anlıyorum; Özlemek, birinin yokluğunda eksilmek değil, Onunla birlikte geçmişte kalan Kendine bir daha kavuşamamaktır. EkOL

Tamamını Oku

Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta