ÖZLEMİN MÜPHEM TARAFI
Özlemek...
Bir insanın yokluğuna alışamamak mıdır,
Yoksa varlığına yetişememiş
Bir ömrün gecikmiş itirafı mı?
Bilmiyorum.
Bildiğim tek şey,
Bazı insanlar gittikleri yerde kalmaz;
İnsanın içinde,
Hiç kapanmayan bir paranteze dönüşür.
Ve sen,
Hayatına devam ettiğini sanırken
Her cümlenin sonunda
O eksik işarete rastlarsın.
Ne garip bir müphemlik bu...
Bir insanın sesini unutursun,
Ama o sesin içinde
Nasıl huzur bulduğunu unutamazsın.
Yüzünün çizgileri silinir hafızandan,
Gülüşünün sebebi kalır.
Bir gün fark edersin ki
Artık onu değil,
Onun yanında olduğun insanı arıyorsundur.
Çünkü özlem,
Her zaman gidene duyulmaz.
Bazen bir çocukluğun kapısında bekler,
Bazen annenin artık duyamadığın sesinde,
Bazen babanın boş kalan sandalyesinde,
Bazen de hiç yaşanmamış
Bir ihtimalin yasını tutar.
İnsan, sahip olduklarını kaybeder sanır.
Oysa bazı yokluklar vardır,
Hiç sahip olunmamış şeylerden doğar.
Bir şehri özlersin mesela,
Hiç gitmediğin.
Bir sabahı, hiç uyanmadığın.
Bir hayatı, yalnızca hayalini kurduğun.
Ve anlarsın;
Özlem, hafızanın değil,
İnsanın mümkün olamamış
Bütün hayatlarının da mirasıdır.
Şimdi kimseye
Seni özlüyorum demiyorum.
Çünkü bu iki kelime
İçimdeki eksikliğin
Ancak gölgesini taşıyor.
Ben bazen bir kokunun içinde
Yıllar öncesine düşüyorum.
Bazen bir şarkının ortasında
Henüz yaşamadığım bir vedayı hatırlıyorum.
Ve her defasında
Zamanın ne kadar tuhaf
Bir cellat olduğunu düşünüyorum;
Öldürdüğü hiçbir anı
Tam anlamıyla gömemiyor.
Belki de bu yüzden
Özlem hiç bitmiyor.
Çünkü insan,
Kaybettiği birine yeniden kavuşabilir,
Ama onunla yaşadığı zamana
Bir daha asla dönemez.
Ve ben şimdi anlıyorum;
Özlemek, birinin yokluğunda eksilmek değil,
Onunla birlikte geçmişte kalan
Kendine bir daha kavuşamamaktır.
EkOL
Unutursun Mihriban’ım.
Oğlun, kızın olsun hele
Unutursun Mihriban’ım.
Zaman erir kelep kelep..




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta