Özlemin Matematiği Şiiri - Sinan Bayram

Seni özlemenin keşfedildiği zamanlardayım,
Henüz takvimlerin açılmadığı,
Saatlerin tik taklarında yalnızlığın sesinin yankılanmadığı,
İlkel bir coğrafyanın ortasındayım.
Burada ne bir liman var sığınılacak,
Ne de adını koyabildiğim bir atlas.
İlk defa göğüs kafesimde bu kadar ağır,
Bu kadar adı koyulmamış bir sızı,
Bir element gibi, yepyeni bir keşif gibi,
Damarlarımda ağır ırmaklar gibi akıyor.

Arkeologlar kazsa kalbimin en derindeki katmanını,
Tarih öncesi bir sessizlik bulurlar.
Ve o sessizliğin tam orta yerinde,
Senin adının yazılı olduğu mühürsüz bir taş.
Daha kimse bilmiyor hasretin matematiğini,
Hangi gözyaşının kaç santimetre küp yalnızlık ettiğini.
Ben, bu ıssız laboratuvarın hem deneyi hem delisiyim;
Yokluğunun kütlesini ölçüyorum tenimde,
Her saniye biraz daha çoğalan bu boşluğu,
Adına "özlemek" demeyi henüz yeni öğreniyorum.

Zaman, henüz akmayı bilmeyen donuk bir su gibi,
Gidişinin bıraktığı boşlukta duruyor.
Ve ben bu keşif anının ta ortasında,
Ne yana baksam senin yokluğunun haritasını çiziyorum.
Bu öyle bir coğrafya ki;
Dokunmadan sevmenin, görmeden yanmanın,
Ve adını anmadan her nefeste seni solumanın
Yazılmamış ilk kanunu yazılıyor içimde.

Seni özlemenin keşfedildiği zamanlardayım;
Yalnızlığın ilk buluşu,
Sensizliğin ilk acemiliği bu.
Ve ben, bu devletsiz, bu sınırsız kederin
Tek ve daimi sakiniyim şimdi.

Sinan Bayram