Özlemek Şiiri - Myargic

ÖZLEMEK

MYargic

Özlemek, adını koyamadığın
bir eksiklik gibi başlar.
Günün içinde her şey yerindedir,
ama bir şey olması gerektiği yerde değildir.
Kimse fark etmez bunu.
Sen de anlatamazsın zaten.
Çünkü bazı duygular anlatılınca
kendi anlamını kaybeder.

Bazen bir ses duyarsın kalabalıkta,
başını çevirirsin farkında olmadan.
Bir bakış, bir kelime,
tanıdık bir gülüş yeter.
Hiç ummadığın bir anda
eski bir an düşer aklına.
O an anlarsın;
insan bazı kişileri değil,
onlarla olduğu hâlini özlermiş.

Özlemek biraz da
olmayacak bir şeyi beklemektir.
Telefonuna bakarken değil,
bakmamayı öğrendiğin zaman yakalar seni.
Çünkü insan alışır sanırsın,
oysa sadece düzen kurar.
İçindeki boşluk yerinde durur,
sen etrafında yaşamayı öğrenirsin.

Birini özlediğinde
onun kusurlarını da hatırlarsın.
Seni üzen taraflarını,
söyleyip de tutmadığı sözleri,
yanında olup seni anlamadığı anları...
Buna rağmen aklına güzel günler gelir.
İnsan kalbinde garip bir adalet taşır;
kötüyü unutmaz,
iyiyi de silemez.

Belki bu yüzden
bazı insanlar yıllar sonra bile
bir cümlenin içinde yeniden belirir.
Bir şarkıda değil yalnızca,
bir kahvenin soğumasında,
boş kalan bir sandalyede,
eskiden birlikte gülündüğünü
hatırlatan küçücük bir ayrıntıda...
Hayat devam eder,
ama hafıza kendi yolundan gider.

Özlemek, geri dönmek istemek değildir.
Bunu zamanla öğrenirsin.
Bazen insan sadece
yaşanmış olanın gerçek olduğunu
bir kez daha hissetmek ister.
“Bunların hepsi gerçekten oldu,”
demek ister içinden.
Çünkü bazı hikâyeler bitince
insan sonunu değil,
başlangıcını düşünür.

Sonra bir sabah fark edersin;
onu düşünmeden geçen saatlerin çoğalmıştır.
Eskiden bütün gününü kaplayan şey
artık gününün küçük bir yerine sığar.
Yine hatırlarsın,
ama hatırlamak canını yakmaz.
İşte o zaman anlarsın;
unutmak, hiç düşünmemek değildir.
Unutmak, düşündüğünde kendini kaybetmemektir.

Ve belki özlemek
insanın kendine bıraktığı son izdir.
Bir zamanlar çok sevdiğini gösterir,
ama sonsuza kadar bekleyeceğini değil.
Çünkü hayat, aynı yerde durarak
kimseyi geri getirmiyor.
Bazı insanlar anı olarak kalıyor,
bazı duygular içimizde yaşlanıyor.
Sen ise bir gün aynaya bakıp
şunu fark ediyorsun:

Özlediğin insan kadar
özlediğin eski kendinsin.
Ve insan bazen
bir başkasını bırakırken değil,
kendisini yeniden bulurken
büyüyor.
Vallaha bak
Vallaha

Düzenleme &Siir 🫴🏻Myargic