Yokluğun o kadar çok hüzün doldurdu ki keseme;
Ne zaman dışarıya çıksam, kendimi yabancı hissediyorum doğduğum bu şehirde,
Duvarlar tuhaf tuhaf bakıyor yüzüme,
Her zaman yürüdüğümüz o caddelerde,
Sanki ilk adımmış gibi bir birine sürtünüyor ayaklarım,
Bu şehre o doğduğum şehir mi demeli,
Yoksa seni kaybettiğim o kayıp şehir mi?
Seni düşünmek güzel şey, ümitli şey.
Dünyanın en güzel sesinden
En güzel şarkıyı dinlemek gibi birşey...
Fakat artık ümit yetmiyor bana.
Ben artık şarkı dinlemek değil,
Şarkı söylemek istiyorum.
Devamını Oku
Dünyanın en güzel sesinden
En güzel şarkıyı dinlemek gibi birşey...
Fakat artık ümit yetmiyor bana.
Ben artık şarkı dinlemek değil,
Şarkı söylemek istiyorum.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta