Özlem Şiiri - Seyhan Altunç

Yürüyorum karanlıkta, lambalar tek tek söner
Zaman bir akrep gibi, kendi etrafında döner
İçimdeki yangını söndürmeye yetmez yağmur
Yarın ne getirecek bilmiyorum, yollar çetin
Sırtımda yükü var koca bir nefretin.
Geçmişin izleri ayak bileğimde bir pranga
Yükselmek isterken düşüyorum hep aynı yangına.
Gözlerim yorgun ama zihnim durmaksızın kurgular
Aklıma üşüşür yine en karanlık duygular.

Yine saat gece 3
Aklım bir labirent, çıkışı aramak boşuna.
Dinle.(Dinle)
Duvarlar üzerime gelir her gece vakti
Zihnim bir cehennem, şeytanla mı yaptım akdi?
Yüzleşmek zor gelir kendi gerçeğinle
Savaşırım her gün, göğsümdeki dertle.
Sokaklar sessiz ama kafamın içi panayır
İyiyle kötü arasında kalmış hatır ve bir kaç satır
Korkarım! Kendimi bu karanlıkta kaybetmekten
Korkarım! Doğruları söylerken bile yenilmekten
Zaman akıp gider, tutamam avucumda su gibi
Korkarım bu yolun sonu yokmuş gibi!