Özge Bilgeç Şiirleri - Şair Özge Bilgeç

Ufkuma çöreklenip kaldı ellerin
Ellerin yersiz,ellerin yurtsuz
Ve soğuk ellerin
Bu koyu bulutlar içinde
Nemli ve kederli hünerlerime dokunur...
Şuur zaafiyetiyle

Şiirlerimin bitmesine de az kaldı..
Sevildim de ipe sapa gelmez bu yoklukta..
Yazdım da hiç durmadan.
Taşınmalıyım buralardan..

Yoruldum hasretin diliyle dilenmekten
Umudun ellerinde yitip tükenmekten
Kabusu gündüze,hayali geceye ilmekten
Sonsuzu çağırmaktan soldu günlerim

İçimde şahlanıyor,irem bağlarının özlemi

Yeşil bir güne uyanmışız
Dalından koparılmış bir gamze gibi
Hafif sağa kaydırılmış gülüşümüz
Derin ve samimi hisler göğsümüzde
Sabahın ilk secdesi niyetiyle,
Ömrümüz,geçen her mevsimdi aslında..

Penceremden içeri toprak kokusu
Gözlerimi doldururcasına giriyor,
Gözyaşlarıyla ıslanmış nefesim..
Serin ve zoraki
Bir an'a karışmış tebessüm

O kadar yoruldum ki
Bir maske ile savaşmaktan
Gerçek yüzünü bilmediğim
Bildiğimi sandığım
Bir kaprise bulasmaktan
Yoruldum kilitli kapılardan

Zaman tünelinden geçerken uğradım
Aralık kapıları tıkladım,
Sıkı sıkıya kapattığım kapılar
Artık sadece taş duvar..