Özge Bilgeç Şiirleri - Şair Özge Bilgeç

Karlar üzerindeki yeşil ağaçlar gibi..
Öyle derin ,öyle dik köklerimiz,
Ayazda kalmayı da öğrenmişiz ,
Her yeni güne merhaba demeyide...

Kar ve rüzgar öç alırken cüssemizden ..

Öylesine koyu bir sessizlik
Zamanı oyup gider
Aç gözlü bir haydut misali.
Yarınımda, raydan çıkan şekiller
Yarım kalır biryanımın yanında

Adını koymamıştım
Ne gidenin adını
Ne gelenin..
Tüm kalbimizle buyur edemedik
İmkansızlığı.

Uykuma yenildim ,rüyama uyandım.
Mutluluğa boş verdim,hüznüme sarıldım,
Savaştım kendimle,hırsımla atıştım.
Ağlamaktan usanmış,tek hasarlı benmiyim?

Sabrımla çekiştim, düşünde dolaştım

Seni gördüğüm zaman,bir çığ düşüyor
Düşlerimin üstüne devasa çarpıyor
Hızla kayıyor zaman alnımı çizerek
An, zamanla tenimde kırışıyor

Yollar sıra sıra uzuyor sona doğru

Kusurlarıma dolanmak isteyen
Silik yazgılar ensemde .
Tırmanıyor boynuma
Pençesi keskin bir berduş
Aralanan tüller ardında
Sağır bir manzara

Sen,pişmanlıklar içinde karalarken gününü
Ben,umutlar dileniyorum yarınlardan
Olmayan bir şiir gibi,kaybolurken aklımdan
Bulmak istiyorum tırnaklayarak geçmişi

Değerini bilmediğin rüyalarının sebiliyim

Bir nehrin kıyısında
Bir sokak arasında
Eski bir köprünün boynunda
Sinirden küp olduğun yerlerde andım seni.

Bir karanfil kokusundan aldım

Yine geliyorum kapına
Kurak bir çöl gibisin
Yumuşak ve tozlu sözcüklerin
Geçiyorum bildiğim tüm adreslerinden
Ağır yenilgiler alarak
Engellerin yalnız bana

Sevgilim
Sesin gönül dağından bir ateş
Dingin ruhunu yansıtan
Yalnızlığım çöl tozlarına sarılan
Sana kadar meltemsiz,,