Özcan Özkan Şiirleri - Şair Özcan Özkan

1953 Kasımında İstanbulda doğmuşum.1972 de hemşire 1983 de iktisatçı 1993 de emekli oldum.Hiç adam olamadım,çok aşık oldum.Otoriteyi,gelenekleri,maddeyi sevmeyi,kan bağıyla sınırlı sevgiyi,evlilik kurumunu sevemedim.Okumayı,yazmayı,sabahlamayı,düşünmeyi,dostluğu,hayvanları sevdim.En büyük korkum bir iz bırakamadan göçmek.

Özcan Özkan

Sessiz akan bir gecede
Bir küçücük balıktım
Kaybolmuştum
Yorulmuştum
Unutulmuş zamanlara
Bir eski İstanbul’a

Devamını Oku
Özcan Özkan

Su testisiyim
Kırılmaya gidiyorum
Ne gelirse başıma
Başım gözüm üstüne

Devamını Oku
Özcan Özkan

Bir çanak bal gibi
Ve herşeyi anlar gibi
Birşeylerden kaçar gibi
Gözlerin...
Gözlerin çözülüverecek.
Yanıbaşımda ellerin

Devamını Oku
Özcan Özkan

Sana son günlerde güven duymaya başladım.
İşte bu kötü!
Bu tehlikeli!
Öyle insan insana değil, sevgiliye duyulanı.
Yani o, ürkütüyor artık beni.
Peşinden kıskanmalar, sahiplenmeler,

Devamını Oku
Özcan Özkan

Kadın odanın ortasında diz çökmüş.
Gözleri dehşetle açık, sırılsıklam kan çanağı.
Kapkara bakıyor...
Adam odanın ortasında diz çökmüş.
Kadının tam karşısında.
Gözleri alev topu, öfkeli.

Devamını Oku
Özcan Özkan

(Birinci Celse-2003)
Sen beni bırakmıştın.
Ben evi terkediyordum.
Saatlerce soğanları, patatesleri,
Baharatları, yağları, sirkeleri,
Ömer adaletiyle ikiye böldüm.

Devamını Oku
Özcan Özkan

Bütün pişmanlıklarımı yaksam
Bütün utanmalarımı soyunsam
Bir bir takıp kanatlarımı
Kapını çalsam hayat
Beni koynuna alırmısın?

Devamını Oku
Özcan Özkan

Yapacak ne çok şey var bu dünyada
Hem de müthiş bir zevkle
Hem de telaş içinde
Mesela bir avuç topraktan fışkıran hayatlara bakıp da
Özenmemek mümkün mü?
Yumuşacık bir kayısıyı ağzında çiğnerken

Devamını Oku
Özcan Özkan

Başımı kaldırdım hafifçe
Kollarım çözüldü önce
Ardından ayaklarım
Yavaşça yerimden kalktım

Tutulmuştu bütün eklemlerim

Devamını Oku
Özcan Özkan

Bir ara uğra da demeliyim
Bendeki eşyalarını vereyim
Gelirken benimkileri de getir
Diye de eklemeliyim

İçini açmayan dilsiz donuk yüzünü

Devamını Oku