Özcan Kurt Şiirleri - Şair Özcan Kurt

Güler yüz tatlı dil seni senden alır, yaşama yeniden ekler,
Onlar misali bahçede hoş kokulu ne güzel güller
İnanın bir çok mahlükat bizden iyiler,
Bir selamı İnSANa çok görmeyin efendiler..

EFENDİM

Hızır paşa elde, aldı desteyi,
Şah piyon değişken zarlar hileli,
Zamanı yönetir çarkı dişliyi,
Çomak elimize vurdu efendim.

Eğri odun doğru odun*

Dünya evrende, mavi dağ,
Bağıran bir, yankı da bir..
Yitmez kimse, hepisi sağ,
Çıkan da bir, inen de bir...

EKMEK ŞİİRİ

Hayatta kalmanın kavganın adı,
Bereketin sağlık, kutsalın adı,
Alın teri suyun, toprağın adı,
Ekmek insana sunu, RAHMET demek..

Bitti hazan, geldi kış ayaz tufan
YaşALDIKca yaşlanmazmış ki insan,
İnsanı kök, içten içten kurutan;
Mümkünken yaşayamadıklarından,

Ömür tek bir kahve içimi fincan,

ELiF BE..

Üst üste konan noktalar Elif,
Lisanı sezgidir yapılmaz tarif,
Sorulur ise hamuş'tur arif,
Hal ehlinde deniz, derya gözlenir.

İnsanlığın vasfı ağır nisabı,
Altın gümüş bilir gönül erbabı
Dikkate alma sen boşa nadanı,
Ceviz kırsan, kabuk keyif veriyor.

Hakikat yolcusu dağı aralar,

Emekci KADINLAR

Sığmaz kadın sadece sekiz MARTa,
Tarlada, ev, mecliste, fabrikada,
İş bulursa, sağlık ta her alanda,
Onlar HALİDE'ler hana bedeller,

Bıçak kemikte canımız etti tak
Düğünlerden kaçarız köşe bucak,
Çeyrek takardık da yüzlüğe kaldık
Mecliste hep konu mankeni olduk,

İdare har vurup harman savurmuş,

Dede bir su istemeye çekinir,
Herkes ayrıca bir köşe çekilir,
Huya, suya göre şerbet verilir,
Geçinmek zahmetli oldu emmiler.

Atadan varsa bir kesek taşına,