Önce kelimelerinle fethettin bu kalbi
Sonra bir gece vakti ansızın sapladın bıçak darblerini, yine aynı kelimelerle
Dönüp arkana bakmadan
Öylece bıraktın beni gecenin en büyülü trenine
Gönlümde acısı yankıların
Hiç dinmeyen bir sızı var
Ne kelimeler yetiyor anlatmaya ne de şarkılar
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta