Bir otobüs durağında bekleyen emekli teyzeler gibi
Yorgun şimdi yüreğim
Yürek denen makinenin içinde paslanmış bir gıcırtının sesi
Tavan arasına kaldırılmış vicdan gibi bir silueti var
Buhranlara kapılmış mutluluğun arsızlığı,
Olmamış hayallerin Hayırsızlığı var.
Kelimeler bile dökülmüyor artık kalemden
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta