Otobüs Şiiri - Yasemin Tanık

Otobüse yetişebilmekti bütün mesele
O meselenin içinde sen vardın mesela
Adımlarım hızında,
Terimin soğuğu hissettiğimde,
Duraktan veda ediyordu otobüs
Hiçbir şey olmamış gibi
Bankta oturdum!
Öylece kalmak şartlı nefes gibiydi
Dudaklarımda gönderilmemiş bir mektup
Söyleyeceklerim, nefesimde saatli bir bomba
Ama söyleyecektim
Yetişebilseydim eğer,
Tut ki söyledim…
Hayaliyle bile gülümsedim
Can kırığı hissetmedim
Söyleyebilseydim
Rüzgarımla hava sakinleşecekti
Devriyeler beynimde şimdi
Su birikintisi tekerliğin ağırlığınca
Sıçrattı eteğime çamuru
Takılmadım pisliğine
İçimde dev simsiyah bir tülbent
Gözlerime akşamüstü çöktü
Şimdi topuğumun sesinde
Cenazesine yürüyen bir bestekar
Kaçak bir nefes
Kırık bir topuk
Kulağımda şuh kahkahalar
Sokağımdan geçiyorum
Bilmiyorum söyleyemeyeceğim yine
Otobüsler benim içimde!