Osman Akçay Şiirleri - Şair Osman Akçay

Karanlık bir nehir gibi akar nihilist yalnızlık,
İç sesiyle koklaşırken boğar umutları,
Sürükler insanı depresif bilinmeyene.
Anlamsızlığın kıvılcımıyla yükselen sağır bir feryat,
Ezer düşünceyi, huzursuzluğun uğultusunda.
Var olmayan bir varoluşun ağırlığı çöker omuzlara,

Bütün kalbimle
Seni çok seviyorum
Evet diyorum

Yüzük takıyorum
Hiç duymadık kalmasın

Şükrü Atay'a ithafen

Dillerde gıybet
Kaybolmuş iffet
Yükselmiş şehvet
N’olmuş insanlar

Durmaz kazarlar
Kaçak yeni kuyular
Gözü doymazlar

Çekilir sular
Oluşur mağaralar

Dışından baktım
O an vuruldum sandım
Çok yanılmışım

Gözünü gördüm
Hemen içinde öldüm

Öfke Yemi

Çınlayan çelik bir çan gibi düşer bildirim.
Ekranın soğuk camı
Avuç içinde dijital bir hançere dönüşür.

Sevgiyi saygıyı kalbime ektin
Bilgiden içimde bir ağaç diktin
Annem babam gibi gönlümde tektin
Katiyen solmadın sen öğretmenim

En güzel duyguymuş okumak yazmak

Sana öğüt vermek babalık hakkım
Sözüm kırıp uzak etmesin oğul
Atayı hor görmek yıkımdır yıkım
Gücün kardeşine yetmesin oğul

Nazik ol evladım hal hatır gözet

Bilgilerden bombardıman
Dolar hemen kompartıman
Yoksa haller darmaduman
Durma oku muntazaman, hay de…

Yaşamlar hep fotoroman

Şekilsiz insanların kuklaları
Çiçek buketlerini tutar
Denizin sınırlarının ötesinde
Ruhumu emer durmaksızın
Bahar göğü gibi