Orman Olamam Şiiri - Orha İn

Tek başımayım,
ıssız bir tepede
yemyeşil bir kavak ağacıyım.

Sahipsiz rüzgârlar bulur beni;
kiminin yükü dağlardan ağır,
kiminin sesi kırık bir ağıt.
Hepsi dallarımda dinlenir,
Alacağını alır eser...

Herhangi bir ormana ait değilim.
Köklerim kalabalığı bilmez,
gölgem yalnız kendime yeter.
Bir ormanda büyüyemem ben;
orman da olamam.

Geceleri, kimse görmesin
üçgen yapraklarımı sessizce dökerim.
Gündüz yeniden yeşerir,
hiç incinmemişim gibi
gökyüzüne dalgalanırım.

Belki beş yıl sonra
üstünde dertlerin konuşulduğu
eski bir masa olurum.
Eller yaslanır göğsüme,
yarım kalmış hikâyeler dinlerim.

Belki de soğuk bir evde
birkaç saatlik sıcaklık uğruna
aleve, dumana, küle dönüşürüm.
Benden geriye
bir avuç karanlık kalır.

Olsun.

Ben kendime kavağım.
Kendi toprağımda kök,
kendi göğümde yaprağım.
Mevsimlerim geç gelir,
erken gider.

Bazen titrek kavak olurum,
en küçük rüzgârda ürperirim.
Bazen kara kavak olur,
gecenin ortasında dimdik dururum.

Tek başımayım;
fakat eksik değilim.

Ne başka ağaçların gölgesini isterim
ne de köklerimin birbirine karışmasını.
Bir orman da olamam ben.

Bir orman kadar kalabalık değilim,
ama bir kavak kadar
kendimim.

Ve hiçbir zaman
orman olmak istemem.