Orhan Sönmez Şiirleri - Şair Orhan Sönmez

Ne yapayım ey gönül doğan güneşi
Baharın yağmuru islatmaz artık beni
Bu sevdanın bulunurmu başka bir eşi
Yüreğim isyankâr derdim çoktur gülüm

Hasret limanına doguşdan demir atmışım

Her şeyden vazğeçtim ben ne aşk ne mutluluk
Sarışınla başladığım her güzel esmer bitiyor
Anlaşılmaz bu sevdalar sanki dünya dönüyor
Dudakları volkan misali bakişlari kırmızı jilet
Bir belaya çattık Orhan sonu nasıl biter hayret

Felek ne kadar yüklense kalbimize
Bazı zamanlar hatırladığımız olur
Hangi dilber ilk aşkı tattırdı bize
Bir bahtiyarla yaşadığımız olur

Atamın gönül yarası bu şehir
Dağlarında çiğdemler açmış
Ovalarında Coşuyor bu Nehir
Aşıklar diyarı torbalı İZMİR

Bir güzel hatuna Rasladım

Artık fukaralar Mezara Gömüldü
Medet Yarab Külliyenin Eline kaldık
Eyilerde Dünyadan göçtüpde Gitdi
İtibar itibar Diyenlerin Diline kaldık

Rüşvet ile Haramla Kazandılar Serveti

Soruları sor da istedigimiz soru olsun
Köylü ne bilsin babam külliye bilir
Yogurt beyazmı tomates kırmızımı
Biz ne bilek babam iradeyi külliye bilir

İkibin üçyüz olmuş abo asgari ücret

Yaradan Rabbin açık açık sana emri var
Mümin olan elbet bu emre hemen uyar
Gerçekler ortada durur bak gör aşikâr
Hala eksi ile artıyı arıyor müslümanlar

Düşünürüm kendi kendime arada bazen

Kahbeler yoluma tuzak kurdular
Dallarımı kökünden vurdu kırdılar
Beni kimsesiz öksüz garip sandılar
Halım harap oldu nerdesin be ana

sanma ben çok üzülürüm duyunca
Çileni çekmeden sende ölemiyesin
Öfkem ile ciğerlerin hep parcalansın
Ektigini biçmedenden tövbe ölmiyesin

Bir çare oturup köşemde kaldım

Hala alışmadım bu yalan dünyaya
Çigdemi çiçegi peteği balı özledim
Bazen traktörle bazen tabanyayla
Pöyrege gittiğim uzun yolu özledim