Orhan Sönmez Şiirleri - Şair Orhan Sönmez

Kahbeler yoluma tuzak kurdular
Dallarımı kökünden vurdu kırdılar
Beni kimsesiz öksüz garip sandılar
Halım harap oldu nerdesin be ana

Hangi sahildesin hahği yalıda
Varıpta ellerim açayım oğul
Bir lokma ekmeğim yokki evimde
Yoluna mendilim açayım oğul

Ölürsen sanma ben çok üzülürüm
Çileni çekmeden sende ölemiyesin
Öfkem ile ciğerlerin hep parcalansın
Ektigini biçmedenden tövbe ölmiyesin

Bir çare oturup köşemde kaldım

sanma ben çok üzülürüm duyunca
Çileni çekmeden sende ölemiyesin
Öfkem ile ciğerlerin hep parcalansın
Ektigini biçmedenden tövbe ölmiyesin

Bir çare oturup köşemde kaldım

Ardımdan bir damla yaş dökeceksen
Adımı andıkça ah ah çekeceksen
Kabrime bir gonca gül dikeceksen
Ne olur yaşatma vurda beni öyle git

Hem yıllarca oyna gönül sahnemde

Hala alışmadım bu yalan dünyaya
Çigdemi çiçegi peteği balı özledim
Bazen traktörle bazen tabanyayla
Pöyrege gittiğim uzun yolu özledim

Çalışın sokaklarında koşmayı
Türkan abamın pişirdigi yufkayı
Fittirigin attıgı eşsız kah kahayı
Özlüyorum yine çocuk olmayı

Halaların masenin oglu diye bagırması

SEBEBİ
Demir yollarında İşe giderken
Ciğerdeki uru fark etmedi erken
Muayene cihaz biyopsi derken
Kimdir bilin bunun söylen sebebi

Kelimeler kifayetsiz yetmezki tarife
Sarı saçı bayram yeşil gözleri arife
Rabbim seni verdi ORHAN dedeye
Sanki cennetten gelen SUDE hediye

Bir torunum varki kendisi adaşım
Sanki petekten sizan kaşık balım
Onunla sevinir bazen onunla aglarım
Torunlar hasadıymış ihtiyar dedenin

Öyle mutluyumki yanımda soyum