Örene Vardım Örene Şiiri - Mustafa Elbir

Örene vardım da baktım yollara,
Rüzgâr vurur savrulur tozlu dala.
Uğramadım bir gün tanıdık cana,
İçimde bir garip sızı dolaşır.

Terk edilmiş evler, susmuş avlular,
Eski günlerden bir ses mi ararlar?
Geçip giden yıla yanar insanlar,
Gözümün önünden mazi dolaşır.

Örene’nin bağı, harap çeşmesi,
Kesildi suların artık sesi.
Boşa gitmiş sanki ömrün hevesi,
Yılların yükü de dize dolaşır.

Gidenler gelmedi, yollar boş kaldı,
O eski neşeden bir gölge kaldı.
Felek benden kalan ne varsa aldı,
Aklım geçmiş güne dalar dolaşır.

Dağların ardında gün batıp gider,
Sılayı andıkça bir ömür geçer.
Ömür dediğin de bir günde biter,
Dertlerim başımda döner dolaşır.

Örene’nin taşı, toprağı kadim,
Gurbet ellerinde kalmadı tadım.
Sessizce çekildi her bir adımım,
Arkamızdan yalnız bir ah dolaşır…