Onur Bilge Şiirleri - Şair Onur Bilge

Hayat, boşa koşma, yakalanmam ben
Gündüzlü geceli olsan, ne çare!
Beklentiler yaktı, daha yanmam ben
Aşkımın eceli olsan, ne çare!

Enflasyon için baş başa vermişler
Fakat kafalar boş, boşa vermişler.

Sanki iki değil, birmişiz gibi
Sevgiyi, doğmadan bilmişiz gibi…
Siyamlı ikizler gibiymişiz de
Koparmışlar, kabre girmişiz gibi...

Bir kalbe kaç sevgi sığdırmışsın, sen?
Mutluluk arayıp, çıldırmışsın, sen.
Vefayı ortadan kaldırmışsın, sen
Beraber gidecek bir yol mu kaldı?

Eşsiz renklerden bir tutam ışık olur
Kristal küreciklerden geçip, düşer
İçine gözlerinin ve âşık olur
Mücevherler; ışınlar, taşlara küser.

Biz O’nu arar iken çarpışanlarız
Ayrılmamacasına yapışanlarız.
Omuz omuza verip, batıla karşı
Bitmeyen enerjiyle çarpışanlarız!

Feslikan Yaylası doruğundayım
Karla kaplı gönül; buzlu, saçaklar...
Hayat çardağının koruğundayım
Gün yanığı tende kumral saç, aklar...

Onlar Yaratan’ın suskun kulları
Burada sabrederler orda şikâyet
Zalimin gaddarın nardır yolları
Hayvan gibi türap değil nihayet

Hardal tanesince günahla sevap

Göz, bakmayı bilmezse, iki çıra budağı!
Ya sıcacık bakarsa, erir gider buz dağı.
Hele bir, tatlı tatlı söylüyorsa dudağı...
İnsanı insan eden dili, duygularıdır.

İmkânsızdı, zordu, kolay demedim
Gönüllere bir söz dinletemedim.
Yürekte bir sızı, yara derinde…
Kader akışını önleyemedim.