Onlarsiz Şiiri - Saime Fındıkçı

ONLARSIZ
İçerde kaç gün kaç ay kaldım bilmiyorum.
Dışardaki kalabalığa şöyle bir baktım;
'Bizimkiker' yoktu.
"İyi olmuş gelmedikleri"
Kirliydim ve kokuyordum.
Birbirine sarılanları gördükçe adımlarım hızlandı.
Kanat taksa mevla uçsam keşke diye düşündüm.
Burası neresi ? Nasıl bu hale gelmiş?
Zalim her yeri nasıl da yerle bir etmiş.
Yol yoktu, ağaç yoktu, tek tük yıkıntılar arasında üç beş ev kalmıştı
Harabelerin önünde oynayan çocuklar,
Onlara arkadaşlık eden kediler de yoktu.
Mahallemiz neredeydi?
Şu viran yer benim evim miydi?
İçeri girecek mecalim de yoktu.
Nasıl da kıymıştı yuvama zalim.
Ocağım tütmüyor, viran olmuştu her bir odam...
Onarmalıyım yeniden, çocukları bulmadan.
Tüm yıkıntıları anılarımızı doldurdum çuvallara.
İki çuval etti onca ömrümüz.
Kızımın kolu kopmuş bebeği,
Oğlanların bisikletlerinin demirleri kalmıştı sadece.
Yenilerini alırız inşallah...
Suladım umut eker gibi toprak evimi,
Süpürdüm yeniden tüm eskiden kalanları.
Kavuşma hayalimi aldım yanıma, çıktım kapının önüne.
Komşum Manav Halid geldi sarıldı ağlayarak.
"Ağlama bak burdayım."
"Çocuklara muz alacağım senden
borca yaz kardeşim."
"işimiz de aşımız da olacak elbet,
Gazzemiz kurtulacak."
Minik bir kız, kızım Aişe'nin arkadaşı Hüsna...
Oda ağlıyordu, geldi; elimi öptü.
"Ayşe'yi evimize getirince, bize yine gel olur mu? " Gözleri yaşlı Hüsna bana bakıyordu öylece...
"Onlar cennetteler Hasan "...
"Kim ? Kim gitti cennete ?
Ya ben, ben niye burdayım
"O zaman ben, neden onlarla değilim?"
Gözümün yaşı elimdeki kızımın kırık kollu bebeğine damlıyordu.
Gazzeyi yıkayacak kadar aksa gözyaşım,
Acım dinmeyecek, biliyorum.
Ve biliyorum ki onlar en güzel yerde beni bekliyecek...
Ben de binbir umutla Gazze'nin güzel günlerini sizsiz bekleyecek,
Gazze'nin özgürlük umudu zalimin zulmunü yenecek kadar büyük bunu bütün dünya öğrenecek.

Saime FINDIKÇI

Gazzeli şehitlere armağan olsun