Nejat Altıok Şiirleri - Şair Nejat Altıok

düşünce sırtından yere
anladım düş olduğunu
bindiğim küheylanın
acıyla uyandım
her yanım yara bere

neydi adın
kelebekliydi harfleri
uçuşurdu dilimde
yüreğimle tuttuğum
bir zamanlar en güzel günlerimdin sen
adını şimdi unuttuğum

pişmanlık vesikası mı bu
yoksa ölüyor muyuz
son kez soruyorum
gidiyorum geliyor musun...

sakladığım sırf sensin
ama yokluğum
kabusun biliyorum
gitsem
dayanabilir misin
sevdasızlığıma...

Yakın Uzak Kalır Bazen

anlaşılma kaygısı başlattı
ışığın soluksuz yolculuğunu
her yanı dolanıp
mümkün müydü uyandırmamak aldırmazlığı

hava sıcak
güneş tepede
ben sokaktayım
güneş susatıyor
güneş susattıkça
ben su satıyorum

bir saat sarkacı gidip gelmelerin
bir ısınıp bir soğumak
taşların da katili
kumlaşmanın da
parça parça olmalar her dönüşünde
parça parça olmalar

tadilat nedeniyle kapalıyız...

CAHİL AKLIM
ben yaşayamam ki geçmişi yazmasam
anılara sızmasam
şiire bulanmasam
kızmasam
kendi kendime kızmasam

PLATONİK
ben
size
sen diyebileceğim günleri
düşlerdim hep
ben size