Ellerim toprak kokuyor on dört gündür,
Toprağında solmayanlar bekleyenlerindir,
Duymuşsundur çığlıklarım tiz ve gürdür,
Senden sonra dört mevsim bana güzdür.
İçimde devrilerin dağların dinmeyen acısı,
Karnımda bu acının öldüren sancısı,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta