On Dört Şiiri - Gülce Kul

Ellerim toprak kokuyor on dört gündür,
Toprağında solmayanlar kara güldür,
Duymuşsundur çığlıklarımı tiz ve gürdür,
Senden sonra dört mevsim bana güzdür.

İçimde devrilerin dağların dinmeyen acısı,
Karnımda bu acının derin sancısı,
Evimize de uğradı ölümün kancası,
Artık buz gibi evim tütmez bacası.

Sen üşürsün toprak örter mi üstünü?
Acıların dinip içinde sustu mu?
Hava öldüğün günden beri pusludur,
Gitmeseydin uyanıp ben örterdim üstünü.