Ömür Masalı Şiiri - Fevzi Emir Yılmaz

ÖMÜR MASALI

Fevzi Emir Yılmaz

Ne çok şey istedik, ne çok şey aldık,
Kimi helâlinden, kimini çaldık,
Doymadı gözümüz, tokken aç kaldık,
Kim götürebilmiş dünyadan malı?

Bir lokma ekmekle karın doyarken,
Nice dilek tuttuk yıldız kayarken,
Hesap kitap edip servet sayarken,
Çok gördük yoksula bir kaşık balı.

Kurdun pençesinden kaç kuzu aldık,
Hangi kapanmamış yarayı sardık,
Kaç gönül yıktık da farkına vardık,
Kişi kendisine bunu sormalı.

Dünyalık uğruna aklı yitirdik,
Can sermayesini boşa bitirdik,
Geriye bakınca ne biriktirdik?
Hazana karışmış kuru bir çalı.

Bir fırsat bulsak da dönsek en başa,
Kök salsak yeniden toprağa taşa,
Gönül isterdi ki çınarca yaşa,
Bahara ermeden kuruttuk dalı.

Gençlik heba oldu boş emelimden,
Kime imdat etsem tutmaz elimden,
Gören ibret aldı viran hâlimden,
Beşikten toprağa ayak basalı.

Ne servetin kalır ne saltanatın,
Bir avuç toprağa sığar hayatın,
Tenin bir parçası olur nebâtın,
Nedâmetle biter ömür masalı.