Ömür Şiiri - Nafiz Faik Erbaş

İnsan önce bir ışığa gözlerini açıyor,
dünyanın ne kadar büyük,
kendinin ne kadar küçük olduğunu
öğrenmeden başlıyor yaşamaya.

Sonra bir ses oluyor içinde,
adını koyamadığı bir sevinç,
avuçlarına sığmayan bir merak,
her şeye inanacak kadar temiz
bir kalp taşıyor göğsünde.

Büyüyor insan,
dünya büyümüyor oysa,
yalnızca kayboluyor içindeki gökyüzü.
Bir gün düşmenin acısını öğreniyor,
bir gün el uzattığının
nasıl uzaklaşabildiğini.

Seviyor sonra,
bir başkasının gözlerinde
kendine ayrılmış bir ömür arıyor.
Bir gülüşe geleceğini bağlıyor,
bir gidişle bütün mevsimlerini yitiriyor.
Aşk dediğin, bazen iki insanın
aynı yalnızlıkta birbirine değmesi,
bazen de birinin ömründen çıkıp
ötekinin içinde yıllarca kalması.

İşler biriktiriyor insan,
borçlar, bekleyişler, yarım kalmış düşler...
Sabahları yüzüne başka bir hayat takıp
akşamları kendi içine dönüyor.
Kimseye anlatamadığı yorgunlukları
biriktiriyor sessizce,
gülüşünün ardında
kimsenin bilmediği bir kış büyütüyor.

Zaman geçiyor;
bazı yüzler uzaklaşıyor,
bazı sözler insanın içinde yaşlanıyor.
Affetmek kolaylaşıyor belki,
unutmak hiçbir zaman.
İnsan en çok da
geri dönmeyeceğini bildiği günlerin
kapısında uzun süre bekliyor.

Bir bakıyor,
eskiden sonsuz sandığı yollar kısalmış,
gidecek yerleri azalmış,
kalacak şeyleri çoğalmış.
Aynaya her bakışında
biraz daha kendi gibi,
biraz daha el oluyordu kendine.

Ve anlıyor sonunda;
ömür, yaşadıkların her şey gibi
yaşamadıklarının da yüküymüş.
Bir türlü söylenemeyen sözler,
vaktinde tutulamayan eller,
insanın içinden geçip giden
o ince, o narin mutluluklar...

Ölüm, çok uzaklarda bir meçhul
bir gün yakına oturuyor insanın.
Ne yarım kalan hesabı soruyor
ne de ertelenmiş düşleri bekliyor.
Yalnızca zamanın
kimseye geri vermediği yüzünü gösteriyor.

İnsan o vakit anlıyor,
bunca koşmanın, bunca üzülmenin,
biriktirip biriktirip kaybetmenin
ortasında aradığı şeyin
öyle büyük bir mutluluk olmadığını.

Birinin hayatında güzel bir dokunuşöç.mnb,
bir kalpte incitmeden kalabilmek,
bir akşam başını yastığa koyduğunda
kendinden bütünüyle utanmamak...

Ömür dediğin,
başlangıcı başkasının elinde,
sonu kimsenin bilmediği
uzun bir iç çekiş belki.

Gelgelelim insan,
bütün kırgınlıklarına rağmen
her sabah yeniden başlıyor hayata.
Çünkü içinde,
ne kadar yorulursa yorulsun
vazgeçmeyi bir türlü öğrenemeyen
küçücük bir yaşama sevinci var.
Ve geçiyor ömür,
gün gün,
yara yara,
insan insana...

En sonunda geriye
kaç yıl yaşadığımızdan çok,
bir başkasının hayatına
ne kadar iyi geldiğimiz kalıyor.

Bir de içimizde,
bütün o yaşanmışlıkların ardından
hâlâ kapanmayan bir pencere
Belki yarın,
hayat bu kez
bize biraz daha merhamet eder.