Ömür Şiiri - Mikail Gümüş

Mikail Gümüş
7

ŞİİR


0

TAKİPÇİ

Ömür

Hep ansızın, zamansız bastıran bir ilkyaz yağmuruydu ömrüm.
Çocukluğum, bir sağanak malosında gülümseyen güneş gibi kısaydı, tıpkı mutluluklarım gibi...
Hiç baharım olmadı benim...
Hep güzü yaşadım.
Oysa ne baharlar biriktirirdim düşlerimde.
Dallarımı, budaklarımı  kıran bir deli rüzgar gibi, gelip geçti ömrümden insanlar..
Bir arayışa, bir buhrana sürgünün süreğiydi
bütün hayatım...
Oysa ben, gece gibi örtünmek isterdim bir kadının saçları arasında.
Ve kaybolmak küçük avuçlarında...
Hep üzerine titrediğim bir çocuk gibi, bazen arkadaş, bazen sevgili, ve bazen de bir eş..
Herşey... Herşey olmalı... Herşeyim olmalıydı...
Ürpermek... Kendini kaybetmek... Çıldırırcasına yaşayabilmek...
Özgürlük mü en çok da onda bulmalıydım...
Gözlerim devrilmeliydi sarılırken...
Bir ürperiş, bir esinti, bir kaybolma anı olmalıydı dudaklarimiz birleşirken...
Onda kendimi, kendimde onu yaşamak isterdim...
Ve bilinmek... herşeyimi bilmeliydi...
Aşka bürünmeliydi, aşk kılığında...
Gururu bir tarafa bırakıp ben olmalıydı...
Ben, tepeden tırnağa o oldukça...

Mikail Gümüş
Kayıt Tarihi : 9.12.2018 20:06:00
Şiiri Değerlendir
Hikayesi:


Geriye dönüp baktıkça

Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!