Mikail Gümüş Şiirleri

7

ŞİİR


0

TAKİPÇİ

Mikail Gümüş

Tüm kelimelerimi yitirdiğim, cümlelerimi tükettiğim bir günde geldin bana.
Bu yüzden sana şiirler yazamadım...
Bahar gözlüm demiştim adına...
Ama sen kışta geldin...

Sen... Anımsanınca bir korkuydun kalbimin.

Devamını Oku
Mikail Gümüş

Ay siman dikilir ansızın karşıma,
Zifiri karanlık bir suskunluk çökünce sokaklara.
Sabaha kürek çekmeye başlar, gece yorgunu zaman,
Bir efkar dalgası ölü hayallerimi kıyıya vurunca.

Sokak lambaları altında yürüyüşe çıkar benliğim,

Devamını Oku
Mikail Gümüş

Bir kızıl dağ yangınının eteklerine oturdum akşamüstü.
Dallardan damlıyordu güneş saçakları.
Kollarımda sensizlik, gözlerim uzakların .
Ve kırlangıçların hayali coşkusu  mavi sonsuzlukta.

Seni anımsattı güneş,  gülümseyip giderken.

Devamını Oku
Mikail Gümüş

Dur durak bilmiyor içimdeki hazin yağmur.
Hep sağanak sağanak akıyor, zifiri suskumluğuma.
Ucu bucağı, zamanı yok bu gergefin.
Bir ürperişle devriliyor gözlerim...
Islak kirpiklerim...
Üşüyorum anla beni...

Devamını Oku
Mikail Gümüş

Şimdi serçeler mi konar kırık dallarına yalancı baharların?
Güneş mi yakar kavruk tenlerini çiçeklerin?
Kara bulutlar altında yokluğa pineklemiş çığırtkan kargalar.

Ben değişmedim...
Sadece zaman...

Devamını Oku
Mikail Gümüş

Acı, soluk almaktan içre...

Göç gayesini yitirmiş, fersiz bir kırlangıç yorgunluğu benimkisi...
Tuz katıklı sağanaklarla, yol ayrımına varılmış...
Hep uzak ezgiler çınlayacak kulaklarımda, biliyorum...

Devamını Oku
Mikail Gümüş

Hep ansızın, zamansız bastıran bir ilkyaz yağmuruydu ömrüm.
Çocukluğum, bir sağanak malosında gülümseyen güneş gibi kısaydı, tıpkı mutluluklarım gibi...
Hiç baharım olmadı benim...
Hep güzü yaşadım.
Oysa ne baharlar biriktirirdim düşlerimde.
Dallarımı, budaklarımı  kıran bir deli rüzgar gibi, gelip geçti ömrümden insanlar..

Devamını Oku