Ömrün Yası Şiiri - Kasım Kobakçı

Başlıyor zihnimde yeni bir roman,
Sayfalara taşar epeydir duran,
Mürekkebin izidir kalbi vuran,
Satırlar el ele verse de gülsek,
Kurgunun içinde gerçeği bilsek...
*
Kağıt üzerinde duruldu telaş,
Kahramanlar olurlar bize yoldaş,
Kimisi yabancı ve kimi derttaş,
Üşüyen ruhlara bir ateş yansa,
Her harf bu büyülü masala kansa...
*
Cümleler kurarım bitmez bu heves,
Hikaye canlanır alır bir nefes,
Kırılır sonunda en sağlam kafes,
Kalemim dünyadan siliyor derdi,
Okuyan gözlere umutlar verdi...
*
Yeni roman ile dağılır nazar,
İçimdeki suskun dervişler yazar,
Harflerin sihrini sanma ki bozar,
Sevginin gücüyle kara kış bitse,
Kötülük masaldan uzağa gitse!
*
Mürekkep deryası, bembeyaz temiz,
Sayfalar içinde saklıdır o giz,
Bırakır zihinde silinmez bir iz,
Sözcükler raks eder, döner bir efe,
Götürür okuru başka hedefe...
*
Kurguda çizilir engin yüce yol,
Dağıtılır herkese umut bol bol,
Sarmalar kucaklar görünmez bir kol,
Acılar sadece kağıtta kalsın,
Okuyan yürekler hülyaya dalsın...
*
Cümleyle dokunur harika sanat,
Takar kelimeler sırtına kanat,
Biter bu romanda her türlü inat,
Güneş gibi harfler parlayıp yansın,
Bütün taş yürekler sevgiye kansın...
*
Son nokta konmadan coşuyor bu can,
Silinir dünyadan dert dolu her an,
Bizlere sığınak bu yeni roman,
İnsanlar anlasa sözün hasını,
Tutmasa kimseler ömrün yasını!