Ömrün Sesi Şiiri - Kasım Kobakçı

Kısa sesler büyütür, koca dünyayı aniden,
Cümle kurmak isteriz, ufak heceler içinden,
Su ver bana diyen, o yorgun dudaklar peşinden,
Koşarak ulaşırız, mutlu yarınlarda umuda.
*
Ev yuvadır insana, ısıtır soğuk günleri,
İş bularak çalışır, yeneriz kara dünleri,
Aş piştikçe ocakta, atarız bütün kinleri,
Keder uzaklaşır hep, huzur dolunca odaya.
*
Al kırmızı güllerle, süsle baharın bağını,
El uzatıp tut dostu, bitir hüznün o çağını,
At üstünde koşturup, aşarız duman dağını,
Gönlümüz ferahlıyor, neşe sarınca mekanı.
*
Ak renklere boyanıp, aydınlık sarsın bedeni,
Ok fırlatıp vurmalı, bizi karanlık edeni,
On yaşında çocuklar, arıyor giden nedeni,
Coşku taşıyor kalpten, gülümser ufuk çizgisi.
*
Uç göklerde martılar, özgürce süzül engine,
Üç kardeştir bulutlar, katılır göğün rengine,
Öz benliğe dönerek, ereriz aklın dengine,
Barış türküleriyle dolar, yürekler bahçesi.
*
Of çekmeden, sabırla bekleriz güneş doğuşu,
Ah diyerek anarız, göçerek giden o kuşu,
Oh diyerek çekeriz, bitince zorlu yokuşu,
Tatlı rüzgarlar eser, umut sarınca çehreyi.
*
İl gezerek görürüz, vatanın güzel yüzünü,
İn kuyuya bağırıp, yankıya bırak sözünü,
İz bırakıp geçmeli, korumak için özünü,
Göz kamaştırır ufuk, aydınlanınca tepeler.
*
Öç almadan yaşamak, erdemdir insan bağında,
İç suları kanarak, bulursan sevgi dağında,
Aç kapıyı dostluğa, gençliğin güzel çağında,
Mutluluk şarkısıyla, dinleriz ömrün sesini.