İnsan, belli bir yaşın üzerine gelip hayatın telaşından elini eteğini çektiğinde, ömrünün en güzel mevsimini yaşamaya başlıyor.
Bir yerlere yetişme telaşı azalıyor, duygularını altüst eden hevesler geride kalıyor.
Bir fincan kahve, özenle bakılan çiçekler, mahalle komşularına içten bir selam ve torun sevgisi yetiyor.
İnsan; gerçek zenginliğin büyük hayallerde değil ;
Başkalarına bir şeyler yetiştirmekten çok , sağlıklı yaşam sürdürebilmekte saklı olduğunu anlıyor .
Hele bir de saygıyı ve vefayı karakter edinmiş evlatlar yetiştirmişseniz, boşa yaşamadığınızı hissediyorsunuz .
Orhan GülaçarKayıt Tarihi : 23.10.2026 18:11:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!