Ömrümün kitabı Şiiri - Mahmut Kasapoğlu

Ömrümün kitabı yarım kaldı, bak;
Ne sonunu yazdım ne döndü yaprak.
Atmaya kıyamam, saklarım ancak;
Elimde senden emanetim kaldı.

Bir çiçek kuruttum eski sayfada,
Yıllarca kokun yaşadı orada,
Gönlüm dolaştı hep hatıralarda;
Ne çiçek ne koku, bir ahım kaldı.

Kaderin elinde kırılmış sazım,
Her telinde başka inledi nazım,
Dilimde düğümlü durur niyazım;
Bir senin adını söylemem kaldı.

Ne zaman göklere baksam akşamdır,
İçimde dolaşan senli bir gamdır,
Bu dert bana yârdan gelen ilhamdır;
Herkes derman buldu, bir derdim kaldı.

Gözlerin içimde açık pencere,
Bakarım her gece aynı kedere,
Unuttum dedikçe döndün esere;
Bende sönmeyen bir şiirim kaldı.

Bir kuş olup uçtun gönül dalımdan,
Geriye bir rüzgâr esti ardından,
Bir an düşmedin sen benim yâdımdan;
Hangi bahçedesin? Boş yuvam kaldı.

Yılları saymakla yoruldu elim,
Ne zaman bitecek bu çile, derim,
Her şey değişti de bitmez kederim;
İçimde değişmez bir senim kaldı.

Mürekkebim kurur, kalemim susar,
Sayfalar sararır, yıllar da akar,
Bir gün bu yaprağa kim gelip bakar?
Ömrümün kitabı hep yarım kaldı.