Ömrüm Bir Yerde Eksildi Şiiri - Mustafa ...

Bir gün fark ettim,
Ömrümün bir yanı yok.
Ne bir mezar taşı buldum,
Ne de adını koyabildim.

Bir yerde bırakmışım kendimi,
Hangi sokaktı, bilmiyorum.
Belki bir vedanın eşiğinde,
Belki dönmediğim bir yolun ucunda.

Yıllar geçti üstümden,
Saçlarıma ak düştü.
Ben büyüdüm sanıyordum,
Meğer içimden bir şey küçüldü.

Bir zamanlar çok gülerdim,
Hatırlıyorum yüzümü.
Sonra hayat,
Yavaş yavaş aldı benden sesimi.

Ne zaman bir sevinç bulsam,
Ucundan bir hüzün tutardı.
Ne zaman “Tamam” desem hayata,
İçimde bir yer eksik kalırdı.

Belki bir insan bıraktı beni,
Belki ben kendimi bıraktım.
Belki de bazı yollar vardır,
İnsan yürür de dönemez artık.

Çocukluğumun bir sabahında mı,
Yoksa gençliğimin bir akşamında mı?
Ömrüm nerede eksildi bilmiyorum,
Ama hâlâ arıyorum kendimi.

Şimdi geriye bakınca,
Bazı yıllar görünmüyor.
Takvimler yerli yerinde,
Ama o günlerde ben yokum.

Bir evin ışığı söner gibi,
Sönmüş içimde bir taraf.
Kimse fark etmemiş bunu,
Ben bile çok sonra anladım.

Yine de hayatı suçlamıyorum,
Her kaybın bir hesabı olmaz.
Bazı şeyler elimizden düşer,
İnsan eğilip alamaz.

Belki eksilen ömrüm değildi,
Belki eski bir bendim.
Ve bugün hâlâ ayaktaysam,
Demek ki kendime yeniden geldim.

Şimdi hangi yoldan geçsem,
Bir parçam beni çağırıyor.
Ömrüm bir yerde eksilmiş olsa da,
Kalan yanım hâlâ yaşıyor.

Belki insanın hikâyesi budur:
Bir şeylerini kaybeder,
Bir şeylerini bulur.
Ve sonunda anlar ki,
Ömründen eksilen her şey,
Onu kendine biraz daha yaklaştırır.