Ömre Bedel Bir An

Ömre Bedel Bir An

Şimdi gelip bir ömür vaad etseler bana,
Dünyanın bağlarını önüne serseler,
“Seç,” deseler “sonunu bilmediğin o yolu”,
Arkamı döner, yine sana yürürüm.

Zaman dedikleri, seni beklemedikçe yük,
Şu kısa ömrü seninle doldurmak nasip,
Kâfi gelir bir anın gölgesine sığınmak,
Başka vaatlerde gözüm yok, sen varsın ya.

Ne sözlerin bittiği yer ürkütür beni,
Ne de zamansız yağan o son yapraklar...
Seninle aynı hüznü, aynı sevinci paylaştığım an,
Bütün bir ömre bedel, gerisi sadece rüzgâr.

Bir ömür vaad etseler seninle,
“Seç” deseler dünyanın bütün baharlarını...
Gözlerinin kıyısında bir an durmak varken,
Hangi mevsime aldanır, hangi yola düşerim?

Zaman dedikleri, seni beklemedikçe bir yük,
Kayıp giden günlerin hesabını sorma bana.
Şu fani âlemde bir anın gölgesine sığınmak,
Asırlık ömürlerden daha derin, daha hüsn-i kabul.

Sözlerin bittiği, seslerin sustuğu o eşikte,
Ne giden günün matemi kalır içimde,
Ne gelecek yarının kaygısı...
Seninle aynı göğe bakmak, aynı sükûtu paylaşmak,
Yeryüzünün bütün vaatlerini unutturur insana.

Bırak, takvimler yaprak yaprak dökülsün,
Bırak, tecellisi neyse öyle tecelli etsin zaman.
Bütün ömürler tek bir andan ibaretse eğer,
O an seninle olduğum andır;
Gerisi sadece esip geçen kırık bir rüzgâr.

**(Cangül’üm)**
Saat. 15:00
26. Eylül 2026
Nebahat Kılakay