Ömer Temel 2 Şiirleri - Şair Ömer Temel 2

Yok olmakta zaman
Yokuşlarda seyrediyor yıldızlar
An be an bir şeyler kopuyor bir yerlerden
Yapraklar solgun, rüzgar mecalsiz
Her şey sanki birbirinden usanmış
Yaşamak zor mu geliyor ne

Artık şimdi yoksun demek bile eskiden vardın gibi gelmiyor bana
Ölüler kadar habersizim senden
Ne okşayacak bir takvim
Ne bir ses olduğun yerden
Sessizliğe gömülmüş, gelir diye gözleyip, beklemiyorum
Ölümüm gibi biliyorum gelmeyeceksin artık

Günler vardı beni aramadın sormadın
Nasıl durduğumu ayakta,
Nasıl yemek yediğimi
Nasıl su içtiğimi
Nasıl nefes aldığımı
Günler vardı hiç sormadın

Solsun çiçekler
Dünya kabuğu çekilsin
İnsan sevdiğini bırakır mı?
Yakalansın kimse kalmışsa dışarda
Büyük bir meydanda, kalabalıklar içinde
Her yüz bir, her yüz farklı

Bir kabahatti gözlerinin rengi
Avuçlarda sıkıp kelimleri
Sesin eksikliği
Ulaşılmadı, ulaşamadı

Göğsünde bir ad

Buluşmak mümkün mü
Zaman uzadıkça kısaltırken ömrü
Dudak bir önceki suskunluğundan şikayetçiyken
Gecelerde tutulmayan yemin izdihamı
Akılda yarını kucaklayan hayal ırmağı akıp giderken
Buluşmak mümkün mü

Kuşlar, ağaç dallarında cıvıltılarla haber veriyor birbirine
Ne söyledikleri meçhul,
dallar arasından bir düğün kovboyu gibi diziliyor ard arda
Toprak, üstündeki otları bir boyayla değiştirdi
Rengi sarı, rengi kısa, rengi dağılmış ve savruluyor rüzgarla
Doğa, bu denli ayırt etmedi kendini

Damları yıkıyoruz artık,
Şehirlere döndük.

Yan yana kurulan evlerden geriye,
yıkıntı anılar var.
Ağaçlar yeşil ama yok gölgesinde oturan,

Bir yıl daha bitiyor
Bir yıl daha böylece bakıp geçti
Kopya alıyorum ordan burdan
Ben, ben, ne bilirim bulmayı
Nerededir ki,

Gitmek mi kaldı eskisi gibi
Nereye baksam gidenler
Kalana bakıyorum eskisi gibi
Sanki hiç gelmemiş gidenler