BEHNAN, hayatı olduğu gibi kabul etmekten çok, onun ardında ne saklandığını anlamaya çalışan bir şairdir. İnsanları sözlerinden ziyade susuşlarıyla, yaşananları ise görünen yüzünden çok bıraktığı izlerle okumayı tercih eder. Bu yüzden onun şiirlerinde yalnızca bir olay değil, o olayın insanın içinde bıraktığı yankı vardır.
BEHNAN’ın dünyasında şiir, gösterişten uzak ama derin bir anlatım biçimidir. Kalabalıkların içinde bile kendi düşüncesine çekilebilen, çevresini gözlemleyen, insanın çelişkilerini fark eden ve bunları kelimelere dönüştüren bir karaktere sahiptir. Aşkı yalnızca sevgiyle, ayrılığı yalnızca hüzünle anlatmaz; her duygunun içinde başka bir duygu arar.
Onun kaleminde zaman önemli bir yer tutar. Geçmiş, unutulmuş bir dönem değil; insanın bugünkü hâlini şekillendiren sessiz bir hafızadır. Yalnızlık ise bir eksiklikten çok, insanın kendisiyle konuşabildiği bir alan gibidir. Bu nedenle BEHNAN’ın şiirlerinde bazen bir hesaplaşma, bazen bir özlem, bazen de hayata karşı sessiz bir itiraz hissedilir.
Maneviyat, insan tabiatı, adalet, sevgi, pişmanlık ve fanilik onun şiir dünyasında birbirine sıkça dokunur. Keskin hükümler vermek yerine sorular bırakmayı sever. Okuyucuya ne düşünmesi gerektiğini söylemekten çok, kendi iç dünyasına dönmesini sağlayacak bir kapı aralamaya çalışır.
BEHNAN’ın şiir kişiliği; sakin ama sert, duygulu ama ölçülü, karanlık ama umutsuz olmayan bir çizgide ilerler. Kelimelerini yükseltmek yerine ağırlaştırır. Çünkü ona göre güçlü bir mısranın bağırmasına gerek yoktur.
BEHNAN, şiiri anlatmak için değil; insanın içinde sustuğu yere dokunmak için yazar.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!