Tekrar ediyorum hayatımı
Bakın bir anı yada zamanı değil
Kocaman bir hayattan bahsediyorum
Tekrar ediyorum hayatımı
Evvelden bir kız sevmiştim
Bir kış sabahıydı
Kapının sesine uyandım hiddetle
İlk kez bu kadar hızla çarpıldı o kapı
İlk kez bu kadar sert
Zannederim ayrılığın ilk dakikalarına uyandım o sabah
Deseydi bekle diye beklerdim
Mevsimlerce hemde
Öl deseydi öl kemiklerinden kolye yapacağım
Ölürdüm
Yola çıksaydı uzun bir yola
Gün ağarınca bıraktım
Seninle beraber gömdüm her şeyini
Devam etmek istedim
Ancak hatıralarım onları nereye bırakayım
Bir hayli zaman oldu doğmayalı güneşimin
Çok zaman esti saçlarından
Ben evleniriz demiştim
Küçük bir ev güneye bakanlardan
Ufak bir mutfak fokurdayan tencere
İki dilim ekmek yer mutlu oluruz dedim
Yanıldım
Köşe başında biri öldü bugün
Önce sessiz bir çığlık belirdi
Sonra titreyen sesler fışkırdı ağızlardan
Birbiri ardına atılan adımlar ezdi sokağı
En yakın şahit sokak lambasıydı
Adını unutuyorum artık yavaş yavaş
Yüzündeki çizgileri ellerini kokunu gözlerini
Kalbinin tam orta yerinde dans eden ikimizi
Savaşı kaybediyoruz artık imkansızlık gibi
Şehrin tadı yok kokun toprağa sindiğinden beri
Geç uyanırdı nigar
Gözlerinden çapaklar akmadan uyanmaz
Uyandımı ille de kahvesini içecek
Yoksa ayılamam derdi
Üşürdü çok üşürdü
Hiç birşey anlatamazdı sana olan sevgimi
Dağlar mı denizler mi
Dile gelsin okyanuslar ve çöller
Haykırsınlar sesleri arşa değene kadar
Varoluşun temelinden çıkıp gelmiş gibisin
Ağustos geldi durmaz bu da geçer
Ardından Eylül Ekim Kasım ve Aralık
Kaç zaman oldu yüzünü görmeyeli
Sahi kaç gündüzü güneşsiz geçirdim
Kaç gün haber alamadım kendimden
Yada kaç sokak lambası söndürdüm sana
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!