Ömer Çelik Şiirleri - Şair Ömer Çelik

Ferhat dağları delende, yollar zirvelerden aşmış
Yer ile gök kavuşsa da, meftunun sancısı dinmez.
Mecnun helezon çizende, kervan Medine'ye varmış
Kul yolunu şaşırsa da, çöller biter, yollar bitmez.

Su iz bulur akar gider, rüzgar kanat çırpar gider

NELER?
Menzil uzak, mola yok mu kervancı?
Burası son durak, yoksa devam mı?
Neyi arıyoruz fani dünyada?
O kadar 'ne' var ki, sormak ayıp mı?

Toplasam teker teker çocukluk yıllarımı
Kucak kucak sevginle her günümde sen vardın.
Can duvarımda çınlar hala o titrek sesin.
Tazelendi ağaçlar, yazlar kışlar eskidi
Hani o bayramların?
Hasretin hüzün verir, şefkatine muhtacım.

Adımı kim koymuş antik devirde?
Fi tarihinden beri
Tan yeri ağarırken, maviden giyinirim.
Berrak sularla beslenir
Dört mevsim
Bereketli yağmurlar eker,

Seher yelleri hala vadilerde sinerken
Uyuklarken işgüzar karıncalar
Şafak söker, çardağında karşılar
Salkım çiçek sarmaşıklar içinde.
Emektar Aslı Ninesi
Fincanında acılı kahvesiyle.

Şu mistik sokaklarda, boşa bekledim zahar
Etrafta yığın yığın gizemli ,loş mekanlar
Nazara mı gelmiş bütün mahalleli?
Muhallebici kızlar, ebruli Aslı Teyze
Hattatlar, sedefkarlar...
Hepsini arşivleyip, rafa mı kaldırmışlar?

Muğlak bir rehavetle, başım düşer yastığa
Neyleyim rüyaları, bir ömür sürmeyince
Uykularım karışır zifiri karanlığa.
Rüzgarlar pencereden fısıldar iki hece.

Parkları mesken tutmuş civarın öksüzleri

Kaynana:
Ah benım kurnaz oğlum, gafil avladı bizi?
Tahsilli gelin diya, geturdi şeher kızi.
Bezanıp boyanmasi, bulur sekiz otuzi
Uslübu kibar ama, ağartti saçlarımi.

Gönlüme gam düşünce,, demlerdim efkarımı
İçerken yalnızlığım, hasretin men bağından
Beni bana bırakır, gezerdim perakende
Nerdeydin hilal kaşlım, şu gurbet akşamları?

Esir kavimler, boylar kaç asır hükümlüdür?
Yeryüzü emperyalist güçlerin mülkü müdür?
Keşiflerle başlayan askeri emelleri
Okyanus ötesinde
Asırlarca sürecek vahşete dönüşmüştü.