Ölüm Dediğin Şiiri - Elif Hallı

Sonra durup er kişi niyetine
Bir tekbir bir sübhaneke...
Ezan ile başlamış ,
Sela oldu kapanış.
Göz açıp kapayıncaya kadar
Bitti bak ömür dediğin yokuş...
Tozlu bir sandık açılır ardından,
Yılların yorgunluğu kayar yerinden.
İçinden dökülen ne kumaş, ne ipek;
Bir kaç hatıra,
Bir iyi hatırlanış , en saf yerinden.

Kimi emanettir, sakla der zaman,
Kimi huzurdur, sakin bir liman.
Ezanla sela arası o dik yokuşta,
Bize kalan sadece göğüsteki iman.

Gidenler gitti yüklerini bırakıp
Geride derin izler bırakıp
Sen sıranı bekle öylece bakıp.
Göğsündeki imanla
Cennetten bir yol açıp..
Gelen gitti, giden dönmez geri,
Dünya dediğin bir han yeri.
Ömür bitmiş , yük eksilmiş,
Ruhun arar o saf cevheri.

Ne makam kalır, ne mevki
Unutulur gider gözünün rengi
Ezanla sela arası bir nefeslik bu dengi
Bozar gider ölüm dediğin...