Birdenbire söndü mum, ortalık kapkaranlık.
En çekilmez dert şimdi, özleminle yalnızlık.
Kimsecikler yok artık, bomboş bir dünyadayım.
Toprak çeker tenimi, bir ipin ucundayım.
Ağlayarak verdim ben bu dönülmez kararı,
Şimdiki yerim benim narin bir selvi altı!
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




DEĞERLİGÖNÜL DOSTUM ANLAMLI GÜZEL BİR ŞİİR KUTLUYORUM
güzel:((
yüreğinize sağlık...'ölümü özleyen birileri var benim gibi' buna sevindim...
Çok güzel bir çalışma kutlarım kalemin daim olsun
Çok güzel bir çalışma kutlarım kalemin daim olsun
Necip Fazıl'ımsı bi tad var bu şiirde.........
hayat karamsarlıkla değil, umutla devam etmeli :(((
hadi ya ordan mı yazdın hazır gitmişken ötelere selam söyle nazlı yare...
Bu şiir ile ilgili 8 tane yorum bulunmakta