Ölüm Şiiri - Emsile Sultan Bayrak

Ölümün korkusu var sanki üstümde. Beni sarsmayan, düzeltmeyen, yalnızca cılız bir ateş yakan; karanlığa, ısıtmayan fakat kendini belli eden hastalıklara inat, yaşlılığa inat, ecel defterinden izin ala ala gelen bir ölüm, bir melek...

Kim der ki insanın ilk göreceği melek Azrail olacak? Kimsenin aklına bu şekilde gelmez bu iş. Ne iki yanındaki meleği görür insan ne başkasını. Fakat bir gün ecelin sesi geldiğinde, işte o an, o sarsıcı an, Azrail gelecek; belki eşikten, belki karşıdan karşıya geçerken sol şeritten...

Bir ölüm korkusu ve belki de kokusu hayatın tam orta yerinde. İnsan sanki yaşam hakkı elinden alınmışçasına üzülüyor fakat o yaşam hakkının evvelden başlamama gibi bir ihtimalinin de olabileceğini düşünmüyor. Şu an yaşıyor olmamız... Böyle bir ihtimal olmayabilirdi, olmak zorunda da değildi. Âdem'den Havva'ya, nesiller sonra senin doğman şart mıydı? Hayır, dost. Ne sen ne de ben geldiysek bu devirde, bu babanın vesilesiyle, bu ananın kucağına; ölüm de bir vakit gelecek, bir sürü bahane ile gelecek.

Ha o zaman da ha bu zamanda, bir gün sanki mideden acı su gelmiş gibi tatsız bir hâlde başa döndürmek için gelecek. Kalu Belâ'dan ses vererek gelecek, bir mezar taşına imza atarak gelecek, cesedine ihtiyaç duymadan gelecek, ruhunu alacak da gidecek.

Bir gün ölüm gelecek; belki kimsene götürecek, belki kimseni kimsesizliğe gark edecek...

Ben diyorsam herkes de biliyor ya, vallahi ölüm gelecek. Unuttuğum bir tecrübeyi güzel bir melekle hatırlatmaya gelecek, ruhumu söküp de gidecek...