Istanbul Bakirkoy 7Aralik
Ben ölümüm, diyorsun.
Ve o an, zamanın nabzı kesiliyor içimde.
Çünkü senin dudaklarından çıkan bu soğuk hece,
bir mezar taşı kadar ağır düşüyor
boğazıma.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




"ANDOLSUN Kİ BİZ, İNSANI EN GÜZEL ŞEKİLDE YARATTIK; SONRA DA ONU ESFEL-İ SEFİLİNE( CEHENNEM ÇUKURLARININ EN DERİNİNE İTTİK/ATTIK. BUNDAN, İMAN EDİP, SALİH/HAYIRLI AMELLER İŞLEYENLERİ MUAF KILDIK Kİ, ONLAR İÇİN SONU GELMEZ MÜKAFATLAR VARDIR." -Tin suresi-
Hayırlı sınavlar olsun inşaallah.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta