Ölüm Şiiri - Halil Kumcu

Hayata beyaz kefenle veda…
Çıplak hakikat, ilk kez ağızda...
Ölüm, saklı göz kapaklarında:
Bir damla su, bir avuç toprakta.

Ölüm, bir saniye ötededir.
Ecelin ayak sesleri bilir.
Yaşamdan son çıkış, değirmendir:
Bir damla su, bir avuç toprakta.

Bir an mıydı “hayat” dedikleri?
Gece ve gündüz: kayıt defteri.
Beyaz kefen çukurun gerçeği:
Bir damla su, bir avuç toprakta.

Ebedî hayat, ölümle gelir.
Eşitlik zaten bundan bilinir.
Anı, hangi zaman silebilir?
Bir damla su, bir avuç toprakta.

Her gün bir gemi kalkar yükseğe,
Gönül limanından tek gerçeğe.
Giden beden, ruh ölümsüzlüğe:
Bir damla su, bir avuç toprakta.

Halilî sır çözüldü nihayet,
Gerçek budur; ne mal, ne de servet.
Geriye kalan tek bir hakikat:
Bir damla su, bir avuç toprakta.

📍Şair Notu: Bu şiir, faniliğin apaçık gerçeğini ve insanın toprağa dönüşünü sade ama derin bir dille anlatma niyetiyle yazıldı. Ölüm, hayatın karşıtı değil; onun tamamlayıcısıdır. Her gün yanı başımızda duran bu kaçınılmaz gerçek, aslında bizi yaşarken daha bilinçli, daha içten, daha sahici kılar.
"Bir damla su, bir avuç toprak" imgesi; insanın yaratılışına, gidişine ve ardında bıraktığı sade hakikate işaret eder. Bu dizelerle, ömrün geçiciliğine rağmen ruhun ebedîliğine dikkat çekmek istedim.
Her mısrada hem korkuya hem teslimiyete, hem soruya hem cevaba yer var. Çünkü ölüm, her şeyden önce bir ayrılık değil; bir kavuşmadır.

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Ölüm, son değil; ruhun sonsuzluğa açılan kapısıdır.
•Ölüm, hayatın sonu değil; hakikatin başlangıcıdır.
•Toprak, herkesi eşit ağırlıkta taşır; çünkü ölümde makam yoktur.
•Kefenin cebi yok; insan, sadece amelini götürür sonsuzluğa.

4.Nisan.2013 / Saat: 14:52 / Perşembe / Bartın