bedenimdeki yüreğimin tabutundan,
paslı bir çivi gibi sökülüyor,
yosun tutmuş hüzünlerim..
umudunu yitirmiş yapraklar gibi,
sonbaharda dökülüyor düşlerim..
sol yanıma inceden bir sızı yayılıyor,
köreliyor dudaklarımdaki buruk tebessüm,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta