Papatyalar yansırken gözlerimin perdesine
Vücudumda ki bu ağırlık, bu boşvermişlik niye?
Tanrım ne yaman bir çelişki
Üstümde ki gök kubbenin hatırına
Canım neden yaşamak çekmiyor...
Ne ola ki bu kanımdaki burukluk?
Ispatladım halbuki daha tazecik dalında, ayağa tekrar kalka bileceğimi
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta