geçerken hayallerin kokardı bu sokak
sanki tarihte koleradan kat kat yığılmış bir sürü ceset taşır gibi sesizdi
gözlerini kapatan yerin yedi kat altındaki çığlıkları duyardı kulaklarında
ama sen geçerken akasya koakardı bu sokak
ve sokağın kalbini manolya küskünlüğü soldururdu
sen küskün oldukça kendine
acı cekenlerın acılarını cekerdi evler
Aşk mıydı o, aşkımsı bir şey miydi
Neydi çekip kendine, beni bağlayan
Kanatan dudağımı, tenimi dağlayan
Elleri ta içimde o dev miydi
Devamını Oku
Neydi çekip kendine, beni bağlayan
Kanatan dudağımı, tenimi dağlayan
Elleri ta içimde o dev miydi




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta