Olmaz Olasılık Şiiri - Kenan Gezici

Sana bir gün öylesine bir yerde rastlasam diyorum.
Aylar geçti kar örtse de ayak izlerini yine de bulsam.
Ne kadar uzağa gittin be böyle, yokuşa sürdün gittin.
Oysa ben hiçlikte, tohumdan yetiştirdim bin fidanı.
Sözler söyledim bağırarak çizdim resimleri, bazıları afili.
Seni anlattığımda bazen, şiir yazıyor sanıyor bazıları.
Çiçek çiziyorum gül, bakışıyoruz bazen fırçalarla ben.
Çizdiğim resimlerde sanki sen varsın sanıyorum.
Sense bi habersin hem benden hem de resimlerimden.
Mırıldanarak türkü söylüyorum uzun uzun yürürken.
Ne sen işitebiliyorsun, nede duvarda çizdiğim resimler.
Hissiz, hayalsiz ve ölümlü uykularda geçmiyor bir anım.
En son kahve içtiğimiz yerde oturdum sen varmış gibi.
Uzun uzun denize baktım, yudumlarken hem de senli.
Boş boş konuşmalarımız vardı sahilde yürürken ikimiz.
Dile gelmeden ruhumdan fışkıracak sözler, sen gittin.
Uzaktasın rastlamak için ancak aşmak lazım denizi.
Kör bir hasret sarmışken bedenimi peşimde hayaller.
Dolaşır durur ne benim nede onların bir menzili belli.

Kenan Gezici 11 /01/2026